Αναγνώστες

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

In the mix! :D Part 2


Καλησπέρα σε όλες!!!! :D
Tι μου κάνετε?

Πριν ξεκινήσω να σας ζητήσω συγγνώμη που δεν έγραψα για αρκετές μερούλες,αλλά ήταν πολύ περίεργες οι τελευταίες 2 εβδομάδες..!
Σήμερα όμως αν & η μέρα δεν ξεκίνησε πολύ καλά,εν συνεχεία ήταν απίστευτα θετική τολμώ να πω! (έχω ένα χαμόγελο που δεν επρόκειτο να φύγει για τις επόμενες 2 ώρες τουλάχιστον,τόσο καλά πήγε η μέρα) :)

Σήμερα θα σας γράψω για κάποιες ταινίες που είδα τελευταία,αλλά & για 2 από τα βιβλία που διάβασα..! (Μπορείτε να δείτε το πρώτο μέρος εδώ.

Σε λίγες μερούλες θα σας γράψω & για το πως περάσαμε στο υπέροχο κομμωτήριο Le Tif στην Καλαμαριά,αλλά & σε επόμενο post θα σας πω την άποψη μου για κάποια προϊόντα!
Όλα εν καιρώ βέβαια! 


Ας ξεκινήσω λοιπόν!

Την εβδομάδα που μας πέρασε διάβασα 2 βιβλία: τον Γυάλινο Κόσμο του Τένεσι Ουίλιαμς & το Sweeney Todd:ο Φονικός Κουρέας της οδού Φλιτ..!


 Ο Γυάλινος Κόσμος είναι ένα πολύ γνωστό έργο του Τένεσι Ουίλιαμς,αν & για να πω την αλήθεια δεν έψαχνα αυτό όταν πήγα στη βιβλιοθήκη,αλλά το Λεωφορείο ο Πόθος (το οποίο πάντα το έχουν δανειστεί μία μέρα πριν πάω-δεν θα τον βρω τον κερατά που το κάνει επίτηδες,θα τον βρω :P).

Λίγα λόγια για τον Γυάλινο Κόσμο

Στο έργο εξιστορείται μέσα από τις αναμνήσεις του Τομ η ζωή της οικογένειας Γουίνγκφιλντ, που την απαρτίζουν ο γιος Τομ, η μητέρα Αμάντα και η κόρη Λώρα. Ο πατέρας τούς έχει εγκαταλείψει για χρόνια κι εκείνοι ζουν σ' ένα δικό τους "γυάλινο κόσμο". Η μητέρα έχει έμμονη ιδέα με τα παιδικά και νεανικά της χρόνια στο Νότο, ωστόσο τώρα δείχνει την εικόνα της "ξεπεσμένης καλλονής", ένα μοτίβο που επανέρχεται σε πολλά έργα του συγγραφέα.
Ταυτόχρονα, ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά της, ωστόσο η πραγματικότητα είναι σκληρή. Για το γιο της, θεωρεί ότι είναι ένας εγωιστής ονειροπόλος, ο οποίος είναι ανεύθυνος και καταφεύγει στο αλκοόλ, στην ποίηση, στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο, αντί να συνεισφέρει ουσιαστικά στην οικογένεια. Ο ίδιος ονειρεύεται να φύγει και αυτός όπως ο πατέρας του. Η Λώρα είναι μια εύθραυστη παρουσία, ανάπηρη στο πόδι, φοβάται τον έξω κόσμο, προτιμώντας τη συλλογή της από γυάλινα ζωάκια και την συλλογή παλιών δίσκων γραμμοφώνου του πατέρα της.
Κάποια στιγμή, όλη η οικογένεια στρέφει την ελπίδα της σε ένα τέταρτο πρόσωπο, τον Τζιμ, έναν επισκέπτη από τον έξω κόσμο, με τον οποίο έχει ένα σύντομο φλερτ η Λώρα. Ωστόσο, τα πάντα γκρεμίζονται, καθώς εκείνος διαλύει τις αυταπάτες τους κι έτσι επανέρχονται στη σκληρή πραγματικότητα.

Η άποψη μου
Είναι ένα εξαιρετικό έργο,το οποίο θα ήθελα πολύ να το δω & στο θέατρο..!
Αν ψάχνετε για ένα πιο ανάλαφρο με χιούμορ βιβλίο,σίγουρα αυτό δεν είναι για εσάς.Επίσης είναι θεατρικό(με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό π.χ. διαλόγους), οπότε & πάλι είναι λίγο  υποκειμενικό σε ποιους θα αρέσει.
Δεν έχω να πω τίποτα άλλο πέρα του ότι πρέπει να το διαβάσετε!


Αυτό το βιβλίο υπέπεσε όλως τυχαίως στην αντίληψη μου,όταν έψαχνα βιβλία στη δημοτική βιβλιοθήκη.
Λίγα λόγια για το βιβλίο & την "πραγματική" ιστορία
Ο Σουίνι Τοντ, ο κουρέας που τάιζε με το κρέας των πελατών του όλο το δικαστικό σύστημα του Λονδίνου είναι πρόσωπο φανταστικό, αλλά όχι δημιούργημα ενός ανθρώπου. Πρόκειται για "αστικό θρύλο", για διάδοση που πήρε μυθικές διαστάσεις στη φαντασία των "αθλίων" του Λονδίνου.

Σε μια τεράστια πόλη, όπου τα σκοτεινά, υγρά και βρώμικα δρομάκια ήταν περισσότερα από τους μεγάλους φωτισμένους δρόμους, τα ορφανά παιδιά περισσότερα από τα παιδιά με γονείς, οι άστεγοι περισσότεροι από τους ανθρώπους που είχαν πού να μείνουν και οι πόρνες περισσότερες από τις τίμιες κυρίες, ο Σουίνι Τοντ λειτούργησε σαν σύμβολο της εξαθλίωσης του ανθρώπινου όντος. Καλά να δολοφονεί τους πελάτες του (στα ορφανοτροφεία και τα πτωχοκομεία δολοφονούνταν καθημερινά αμέτρητοι άνθρωποι). Καλά να κλέβει τα θύματά του (κάθε 'Αγγλος επιχειρηματίας έκλεβε τους εργάτες του). Αλλά να ψιλοκόβει τους νεκρούς και να τους δίνει στην ερωμένη του για να φτιάξει τις καλύτερες κρεατόπιτες του Λονδίνου, με τις οποίες τρέφονταν όλοι οι εργαζόμενοι στα δικαστήρια και στα δικηγορικά γραφεία! Αυτό είναι καθαρή διαμαρτυρία. Διαμαρτυρία των ανθρώπων που μετέδιδαν -από στόμα σε στόμα- τον θρύλο.

Αυτό που έκανε ο Σουίνι Τοντ ήταν το ίδιο το σύστημα. Και όντως έτσι ήταν. Γιατί ένας άλλος θρύλος, με περισσότερες πιθανότητες να στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα αυτός- λέει πως στη διάρκεια του 15ου αιώνα, ένας άλλος δολοφόνος, ο Σάουνι Μπιν, ζούσε σε μια παραθαλάσσια σπηλιά της Σκοτίας με τη γυναίκα, τα παιδιά και τα αμέτρητα εγγόνια τους, σκοτώνοντας και τρώγοντας τους περαστικούς. Όταν οι Αρχές βρήκαν πεταμένα μέλη των θυμάτων (παστωμένα για την ακρίβεια) και κατάφεραν να συλλάβουν τους κανίβαλους, τους μετέφεραν στις τρομερές φυλακές του Νιουγκέιτ και τους καταδίκασαν σε... διαμελισμό! Τους έκοψαν κομμάτια μπροστά στο συγκεντρωμένο πλήθος!

Η άποψή μου
Ένα πολύ καλό βιβλίο,αν & προτιμώ την ταινία (για την οποία θα μιλήσω παρακάτω).
Όσοι έχετε δει την ταινία(στην εκδοχή του 2007 του Tim Barton με πρωταγωνιστές τον Johnny Depp & την Helena Bonham Carter,να ξέρετε ότι η ιστορία εδώ είναι λίγο διαφορετική,αφού στηρίζετε στο 16σέλιδο ανάγνωσμα,στο οποίο βασίστηκε ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης (τι λέω Θεέ μου το παιδί?! :P ).
Εδώ ο Sweeny Todd εμφανίζεται πιο αδίστακτος & απάνθρωπος,αν & για να σκοτώσει τα θύματά του απλά ανοίγει την καταπακτή & πέφτουν από μεγάλο ύψος με αποτέλεσμα να πεθαίνουν..!

Τώρα ας περάσουμε στις ταινίες!

Θα ξεκινήσω με την "Sweeny Todd:ο Φονικός κουρέας της οδού Φλιτ".


Δεν είχα ξαναδεί ταινία-musical & δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο!
Να πω επίσης πως & μόνο που παίζουν ο μοναδικός Johnny Depp & η απολαυστικότατη Helena Bonham Carter,δεν υπήρχαν & πολλές πιθανότητες να μην μου αρέσει!
Προσωπικά μου άρεσε που τα "αίματα" στην ταινία φαινόντουσαν ψεύτικα ή ότι δεν προσπάθησαν να κάνουν ιδιαιτέρως τρομακτικές τις σκηνές που τους έκοβε το λαιμό,γιατί έτσι δεν έχανε τη θεατρικότητα του το έργο-ελπίζω να το έθεσα σωστά.
Δεν πρόκειται να σας την περιγράψω,γιατί θα σας μπερδέψω! :P

Απλά να πω ότι η ταινία μου άρεσε περισσότερο συγκριτικά με το βιβλίο(αν & συνήθως γίνεται το αντίστροφο),γιατί ο Sweeny Todd είναι ένα τικ πιο ανθρώπινος & δικαιολογημένος (όσο δικαιολογημένος μπορεί να είναι ένας άνθρωπος που δολοφονεί άτομα & εν συνεχεία τα κάνει γέμιση για πίτες είναι άλλο θέμα),μιας & δεν θέλει να δολοφονήσει τόσο τον δικαστή που αδίκως τον έκλεισε στη φυλακή για τον ίδιο του τον εαυτό,όσο για το ότι τον έκανε να αποχωριστεί την γυναίκα & την κόρη του.

Θα συνεχίσω με τη Χαραυγή:Μέρος Δεύτερο


    Προσωπικά μου άρεσαν περισσότερο τα βιβλία,κάτι που δεν σημαίνει ότι & οι ταινίες δεν ήταν καλογυρισμένες(εκτός από τη νέα σελήνη,που δεν μου άρεσε ιδιαίτερα,μόνο  το μονόπλανο μ' άρεσε).
    Η 5η & τελευταία ταινία της σειράς μου άρεσε πάρα πολύ,αν βέβαια δεν με έκανε να πάθω στιγμιαίο "εγκεφαλικό" θα ήταν καλύτερα(όσοι την είδαν & ξέρουν,θα καταλάβουν :P).
    Βρήκα πολύ καλό σ'αυτήν την ταινία που υπήρχε μία κάποια ισορροπία ανάμεσα σε συναίσθημα & δράση-μάχη! ;)

Τέλος να πούμε δύο λόγια & για μία ταινία που ανήκει στην κατηγορία των animation!
Ραλφ: Η Επόμενη Πίστα~




Ένα από τα καλύτερα animation που έχω δει!
Είναι καταπληκτική & για μεγάλους & για μικρούς!
Θα σας την περιέγραφα,αλλά καλύτερα να την δείτε!Δεν θα χάσετε! ;)

Αυτά από μένα!
Καλό σας βραδάκι & να περνάτε πανέμορφα! :D


3 σχόλια:

  1. θα την δω με τον μικρο μου αδερφο!!!χαχα
    xxx

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να την δεις!Αξίζει! :D
      Καλό βραδάκι Ανατολή μου!

      Διαγραφή
  2. Τα βιβλία του Twilight είναι όντως καλύτερα από τις ταινίες! Και εμένα η χειρότερη μου είναι το New Moon (#teamEdward χαχαχαχα):p Στην τελευταία έριξα τόσο κλάμα, τόσες τσιρίδες είχα αναστατώσει ΟΛΟ το σινεμά. Δεν ήταν ένα το εγκεφαλικό ήταν πολλά!!! Έχεις πολύ ωραίο blog,έγινα μέλος μόλις σε ανακάλυψα :)
    youngbeautygr.blogspot.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή