Αναγνώστες

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2014

Η Επανεκκίνηση :)


Ξέρεις αυτές τις - κάπως - περίεργες στιγμές, κατά τις οποίες δεν μπορείς να εκφραστείς ακριβώς, όπως θέλεις;!

Κάτι τέτοιο συμβαίνει & τώρα.

Ξεκίνησα πολλές φορές το συγκεκριμένο άρθρο, αλλά εκτός του γεγονότος, πως δεν είμαι 100% σίγουρη τι θέλω να πω, δεν ήξερα πως να ξεκινήσω.

Κάποιες φορές, που νοερά διάβαζα τι έγραφα, ακουγόταν σαν απολογία & άλλες σαν γκρίνια.

Πολλές φορές άνοιξα την κάμερα & τσέκαρα ποιες από τις φωτογραφίες, που έχω τραβήξει θα ταίριαζαν, για να συνοδεύσουν αυτό το κείμενο.

Άλλες τόσες έψαξα τις φωτογραφίες & τις εικόνες στο υπολογιστή μου.

Θα ξεκινήσω με την παρακάτω:

  
                                                                                                        & θα συνεχίσω λέγοντας:

Όταν τυχαία είχα δει αυτή την εικόνα, με είχε βάλει σε σκέψεις & θέλω να πιστεύω & σένα.

Πάντα μου άρεσε να κοιτάω τον ουρανό & τη θάλασσα.

Με κάνουν να νιώθω τόσο "μικρή".

Στη θέα τους είτε χάνομαι & ηρεμώ, είτε σκέφτομαι, προβληματίζω & κάποιες φορές λύνω.

Για την αγάπη, που τρέφω για τη θάλασσα, παρότι είμαι βουνίσια, θα σου πω άλλη φορά.

Τώρα θα σου μιλήσω για τον ουρανό.

Είναι αυτός, που με μαγεύει κάθε μέρα με τα χρώματα του. Αυτή την πανδαισία χρωμάτων που έχει & ποτέ δεν μπόρεσα να αποτυπώσω "πλήρως" στο χαρτί.



   Μπορεί βέβαια να η όψη του να σε κάνει να νιώσεις, ότι τυλίγεται γύρω από ένα μυστήριο, που στο μεταδίδει:

                                
Ή να σε κάνει να νιώσεις δημιουργικός, επειδή είναι απλός, έντονος, αλλά συνάμα παιχνιδιάρικος:


Την τελευταία ιδιότητα τον τελευταίο 1,5 χρόνο την είχα χάσει.

Ίσως είχε σκοτεινιάσει ο "ουρανός" μου, ίσως να είχα ξεχάσει την ομορφιά των αστεριών, τα οποία πάντα με έκαναν να νιώθω μια γαλήνη, αλλά & μια... μια.. όχι ζωντάνια ακριβώς, αλλά κάτι το ιδιαίτερο.
Έχω πολλά αντικείμενα με αστέρια & το πιο αγαπημένο μου κρεμαστό (δώρο ενός καλού μου φίλου) είναι ένα αστέρι.

Μπορώ να σου πω σχεδόν με σιγουριά, ότι για μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα το έχεις νιώσει & εσύ, ότι απομακρύνεσαι από πράγματα, καταστάσεις ή άτομα, που αγαπάς.

Εμένα όσο καλό στο παρελθόν μου έκανε το να απομακρυνθώ από ανθρώπους (δυστυχώς & αναγκαστικά & από κάποιους, που θα εκτιμώ για πάντα), τόσο κακό μου έκανε το να αφήσω ή να μην είμαι το ίδιο αφοσιωμένη σε πράγματα (υλικά & άυλα, δεν μου έρχεται καλύτερη λέξη) που λάτρευα & λατρεύω. Με έκανε να μην νιώθω πλήρης αυτή η κατάσταση.


Έρχεται όμως κάποτε μια στιγμή, που αποφασίζεις να κάνεις μία "επανεκκίνηση" & να συνεχίσεις αυτά που θέλεις ή να ξεκινήσεις & καινούρια!

Εγώ το αποφάσισα & θα το εφαρμόσω & στο blog! :)

Και στο λέω, για να μην το αθετήσω. 

Γιατί δεν θέλω να λέω "φούσκες" :


Γιατί όσο & αν μου αρέσουν αυτές οι φούσκες, ποτέ δεν μου άρεσαν αυτές που "σκάνε".


Και ελπίζω να κάνεις & εσύ μια "επανεκκίνηση", που νιώθεις, όπως ένιωθα.

Buenas noches & να χαμογελάς... όσο περισσότερο μπορείς!

Γιατί όπως έχω πει πολλάκις (όχι σε σένα, αλλά στην καθημερινότητά μου):

Χαμογέλα, χαμογέλα, είναι η ζωή μια τρέλα..!